Please scroll down for English

Mijn oncoloog komt binnen en feliciteert me, we lachen, zijn assistent met wie ik net de beelden bekeek is net als ikzelf diep onder de indruk. Er volgen enkele oppervlakkige vragen over mijn DCA gebruik. Verder kijken we op het web naar studies over DCA die nog niet beëindigd zijn. Opnieuw hoor ik hetzelfde verhaal, zolang de klinische studies niet afgelopen zijn…
Hij benadrukt dat hij een man van de klassieke geneeskunde is, waarom DCA niet in de klassieke geneeskunde past is me niet duidelijk, misschien past het niet in de klassieke handel in geneesmiddelen. Eigenlijk bedoelt hij, ik ben een verkoper en afhankelijk van mijn werkgever, ik mag je enkel zijn producten verkopen, of die producten je helpen is niet zo belangrijk, ook niet dat ze belachelijk duur zijn en dat ze je levensduur aanzienlijk verkorten. Je hebt goed gedaan want je kanker lijkt helemaal verdwenen, je bent goed bezig, doe zo verder. Het is goed voor jou, maar niet voor al mijn andere patiënten, voor hen zijn mijn dure giftige therapiën beter.
In een periode van bijna 5 jaar heeft hij een patiënt, met een kanker die niet meer reageerde op zijn dure geneesmiddelen, zien evolueren tot wat we nu in beeld zien. Lijkt op een complete remissie, geen tumor te bespeuren. Hoe past dit bij een arts en zijn opleiding? Hoe zit het met de eed van Hippocrates, en de andere patiënten? Ik hoor hem denken, koppig eigenwijze patiënt, waarom moest je nu die DCA… Waarom doe je niet gewoon zoals iedereen? Lastpost.
Er is momenteel veel onderzoek rond kanker & metabolisme, hoor ik hem nog zeggen, er is zeker goede hoop met deze metabole modulatoren waarvan DCA zowat het prototype is.
Waarschijnlijk zal er vroeg of laat een kopie van DCA op de markt komen, een nieuw geneesmiddel met patent, zodat er wel geld kan verdiend worden. Zo zullen tenslotte ook andere patiënten op een menselijke manier van hun kanker kunnen verlost worden. Dat ondertussen de meeste van diegenen die het niet overleven, niet aan hun kanker maar aan de complicaties van hun behandeling sterven blijft maar een futiliteit.
Goed nieuws dus, nu had ik het verwacht omdat ik het zo voelde. Ik heb me deze keer laten scannen omdat ik hoopte dat bij een complete remissie mijn artsen mijn resultaten niet meer konden negeren. Dat het hen zou overtuigen om op de één of andere manier andere patiënten te helpen. Dit is duidelijk niet hun prioriteit. Ik denk wel dat mijn oncoloog en de meeste dokters hun best doen en het goed menen met de patiënten. Het zit wel goed fout met de opleiding, de indoctrinatie, helemaal afhankelijk van de producenten van hun duur gif. Kanker is big business. Voor mijn gezondheid zal ik maar beter negeren wat ze van plan zijn met hun ‘oorlog tegen kanker’, en gewoon verder doen op mijn manier, blijven leven.

My oncologist walks in and congratulates me, we laugh, his assistant with whom I just looked at the images is just like myself deeply impressed. There are some superficial questions about my DCA use. Further we look on the web for studies of DCA still in progress. Again I hear the same story, as long as the clinical trials are not finished … He accentuate that he is a man of classical medicine. Why DCA doesn’t fit as a classical medicine is not clear to me, might not fit into the classical business in medicines.
Actually he means, I am a salesman and depending on my employer, I only can sell his products, if these products help you or not is not important nor that they are ridiculously expensive and that they significantly shorten your life. You’ve done well because your cancer seems completely gone, you’re really doing well, go on like this. It’s good for you, but not for all my other patients, for them my expensive toxic therapies are better.
In a period of nearly five years he has seen a patient with a cancer that no longer responded to his expensive drugs evolve into what we see now on the screen. What seems a complete remission, not a tumor left. How does this fit with a doctor and his training? What about the Hippocratic oath, and the other patients? I hear him thinking, what a stubborn patient, why did you had to do this DCA … Why don’t you do like everyone else? Troublemaker.
There is currently a lot of research on cancer and metabolism I hear him say, certainly good hope with these metabolic modulators of which DCA is a kind of prototype.
Probably sooner or later a copy of DCA will reach the market. A new drug with a patent, so that money can be made and finally also other patients can be saved of their cancer in a humane way. That meanwhile most of those who do not survive don’t die of cancer but from complications of their treatment only remains a futility.
Anyway, good news, now I expected it because I felt like this. I’ve been scanned this time because I was hoping that with a complete remission my doctors could no longer ignore my results. That it would convince them to help other patients in one way or another. This is clearly not their priority. I still think that my oncologist and most doctors do their best and feel good with their patients. I’m just difficult with the training, the indoctrination, totally dependent upon the manufacturers of their expensive poison. Cancer is big business. For my health, I will better ignore what they intend with their “war on cancer”, and simply go on my way, staying alive.

Advertenties

Article newsmonkey, only in Dutch

http://newsmonkey.be/article/31824

 

Please scroll down for English.

Na te lange verwaarlozing van dit blog voel ik me verplicht om een teken van leven te geven. Altijd betere dingen te doen dan bezig te zijn met kanker, denk ik. Het laatste jaar was er duidelijk geen behoefte toe en het is nu éénmaal een kankerblog.

Mijn gezondheid is nog steeds goed en ik leer beter met mijn medicatie om te gaan, vooral om de bijwerkingen te vermijden. Ik neem nog dagelijks 12,5 mg/kilo lichaamsgewicht. Dit 4-5 dagen/week. Om de 2-3 maanden stop ik soms enkele weken. Vorig jaar besloot ik langer te stoppen maar na een tiental weken kreeg ik terug een lymfoom in mijn onderbuik. Dit verdween weken nadat ik mijn medicatie hernomen had, net zoals vroeger al ervaren, niets nieuw. De laatste echografie van mijn abdomen en liezen gebeurde in de maand mei en toonde alles clean. Sindsdien zijn er geen lymfomen of klachten.

Na bijna 3 jaar DCA gebruik heb ik niet het gevoel dat de bijwerkingen toenemen of dat ik me aan het vergiftigen ben. Ik controleer de bijwerkingen beter en heb er mee leren leven. Ondertussen ben ik natuurlijk enkel meer overtuigd van mijn beslissing in 2011 toen ik mijn chemotherapie stopte. Volgens de artsen was ‘mijn enige kans’ een stamceltransplantatie. Toch heeft mijn huidige behandeling helemaal niets te zoeken met het compleet uitroeien van de stamcellen door middel van de meest toxische giffen die desastreus zijn voor de meeste organen.

Ik heb ondertussen ook gemerkt dat niet iedereen geholpen is met DCA. Waarom sommige mensen wel reageren en anderen niet zal misschien duidelijk zijn na het eindigen van de klinische studies in de Universiteit van Alberta. Als ze ooit eindigen. Ondanks de vorige goede resultaten zwijgt men momenteel nog in alle talen.

Iemand in mijn situatie die wil blijven leven heeft trouwens weinig boodschap aan het afwachten van een klinische studie. Voor mezelf en vele anderen zijn de resultaten al lang duidelijk.
Wat er ook van komt, zeker is dat we door toedoen van dit simpel goedkoop geneesmiddel nog verdomd goed leven.


 

 

 


After long neglect of this blog I feel obligated to give a sign of life. Always better things to do than to be busy with cancer, I guess. The last year there was clearly no need and it is a cancer blog.

My health is still good and I learn better to deal with my medication, especially to avoid the side effects. I take every day 12.5 mg/kg of body weight. This 4-5 days/week. Sometimes I stop every 2-3 months a few weeks. Last year I decided to stop longer but after more less ten weeks a new lymphoma showed up in my abdomen. This disappeared weeks after I resumed my medication, just as I experienced before, nothing new. The last medical ultrasonography of my abdomen and groins happened in the month of May and showed everything clean. Since then there are no lymphomas or complaints.

After nearly three years of DCA use I do not have the feeling that the side effects became worse neither that I’m poisoning myself. I control better the side effects and have learned to live with it.
Meanwhile, of course, I’m only more confident in my decision of 2011 when I stopped my chemotherapy. According to my doctors “my only chance” was a stem cell transplantation. Still, my current treatment has nothing to do with the complete extermination of the stem cells by the most toxic poisons that are disastrous for most organs.

Meanwhile I also have noticed that not everybody is helped with DCA. Why some people respond and others not will perhaps become clear after the ending of the clinical trials in the University of Alberta. If they ever end. Despite the previous good results they keep silence.

Someone in my situation who wants to live has little time to await the results of a clinical trial. For myself and many others the results are already clear.
Whatever happens, quite sure that by this simple inexpensive medicine we still have a damn good life.

Een Australische onderzoekgroep concludeerde in het British Medical Journal dat Kinderen die een CT-scan ondergingen 24% meer kans hebben op kanker. Elke bijkomende scan verhoogd het risico met 16%.

In België worden in bijna 10 jaar tijd 75% meer CT-scans uitgevoerd. Een verdubbeling van de kosten sinds 2003.

.

An Australian research group concluded in the British Medical Journal that children who underwent a CT-scan, are 24% more likely to have cancer.
Each additional scan increases the risk by 16%.

In Belgium, in 10 years 75% more CT-scans are performed. A doubling of costs since 2003.

.

Links:

Hoe we onszelf een gezwel scannen/Volksgezondheid grijpt in tegen Belgische scanverslaving. De Morgen, Sara Vandekerckhove: http://www.demorgen.be/dm/nl/993/Gezondheid/article/detail/1787719/2014/02/05/Volksgezondheid-grijpt-in-tegen-Belgische-scanverslaving.dhtml

British Medical Journal: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3660619/

 

Traduction Français en bas. / Please scroll down for English.

Uit een Australische studie gemaakt tussen 1990 en 2004 blijkt dat de voordelen van chemotherapie ons worden opgedrongen.

De auteurs van de studie -twee radiotherapeuten en een praktiserend oncoloog- concludeerde dat chemotherapie slechts een geringe bijdrage levert aan de overlevingskansen bij kanker.

Algemene overleving van kanker na allerlei behandelingen is ongeveer 63% . Op basis van de berekeningen in de studie is de bijdrage van chemotherapie aan overleving geschat op 2,3% in Australië en 2,1% in de Verenigde Staten.

Om de voortzetting van de financiering en beschikbaarheid van deze toxische geneesmiddelen te rechtvaardigen is een grondige evaluatie van de kosteneffectiviteit en de impact op de levenskwaliteit dringend gewenst, volgens de onderzoekers.

.
.
.
L’étude a été publiée par le journal Clinical Oncology et menée par trois fameux oncologues australiens, le Pr Graeme Morgan du Royal North Shore Hospital de Sydney, le Pr Robyn Ward de l’Université de New South Wales-St. Vincent’s Hospital et le Dr Michael Barton, membre de la Collaboration for Cancer Outcomes Research and Evaluation du Liverpool Health Service à Sydney.

Leur travail minutieux est basé sur l’analyse des résultats de toutes les études contrôlées en double aveugle menées en Australie et aux États-Unis, concernant la survie de 5 ans mise au crédit de la chimiothérapie chez les adultes durant la période de janvier 1990 à janvier 2004, soit un total de 72 964 patients en Australie et de 154 971 aux États-Unis, tous traités par chimiothérapie. Les auteurs ont délibérément opté pour une estimation optimiste des bénéfices, mais malgré cette précaution, leur publication prouve que la chimiothérapie ne contribue qu’à un peu plus de 2% à la survie des patients après 5 ans, soit 2,3% en Australie, et 2,1% aux États-Unis.

.
.
.
An Australian study suggests that the benefits of chemotherapy have been oversold. Overall cancer survival, following all kinds of treatment, is approximately 63%. Based on the calculations in the study the contribution of chemotherapy to adult survival from cancer was estimated to be 2.3% in Australia and 2.1% in the USA. The authors, two of whom are radiation oncologists, but one of whom is a practicing professor of medical oncology, concluded that ‘chemotherapy only makes a minor contribution to cancer survival’ and ‘to justify the continued funding and availability of drugs used in cytotoxic chemotherapy, a rigorous evaluation of the cost-effectiveness and impact on quality of life is urgently required’

Links:

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15630849

http://www.australianprescriber.com/magazine/29/1/2/3

http://lesmoutonsenrages.fr/2014/01/26/la-verite-tres-indesirable-sur-la-chimiotherapie/#more-57447

.
.

Na 7 jaar zijn de klinische studies aan de Universiteit van Alberta  over DCA bijna beëindigd. Waarschijnlijk volgt een publicatie van de resultaten de komende maanden.

.

Good news from the University of Alberta. After 7 years, clinical trials on DCA  are almost finished. Maybe results published next coming months.

http://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT00566410?term=DCA&rank=1

.

 

Traduction en cours / Translation in progress.

Het was ergens in 2007 toen er een gezwel verscheen op mijn schildklier. Eerst effe naar 1987. Ter behandeling van mijn Hodgkin lymfoom ben ik toen bestraald geweest op mijn borst, oksels en in de hals. Voor de bestraling in de hals werd er een masker met twee zijflappen gemaakt waarmee ik dan dagelijks op een bank werd vastgeschroefd om dezelfde positie te verzekeren. Op de hals van dit masker was een loden blokje bevestigd dat moest dienen ter bescherming van mijn schildklier. Het is geweten dat dit het meest gevoelige orgaan is aan radioactieve straling, daarvoor dus deze voorzorgsmaatregelen. Ik weet niet of er vandaag betere mogelijkheden bestaan om de schildklier te beschermen maar de bestralingen gebeuren zeker veel preciezer, waardoor het meebestralen van de schildklier beter kan vermeden worden.

Toen in 2007 een biopsie aantoonde dat het gezwel kwaadaardig was kwam het dus niet als een verrassing. Een ingreep was hoogst noodzakelijk werd me verteld. Mijn schildklier zou chirurgisch verwijderd worden, gevolgd door een therapie met radioactief jodium (RAI) om de resterende kankercellen te vernietigen. Achteraf zou levenslange, dagelijkse inname van tabletten schildklierhormoon, dienen ter vervanging van mijn schildklier. Omdat ik van het gezwel helemaal geen hinder had en vooral omdat mijn schildklier nog perfect werkte besloot ik om af te zien van deze ingreep en met opvolging af te wachten hoe het zou evolueren.

Alle middelen om me te overtuigen tot een ingreep werden bovengehaald. Mijn afwachtende houding werd omschreven als dat het de kans op genezing drastisch zou verkleinen. Als dat ik achteraf misschien niet meer zou kunnen geholpen worden.

Toen er enkele weken later een nieuwe biopsie gebeurde bleek het resultaat goedaardig. Ondertussen, bijna 7 jaar later, is het gezwel niets veranderd en werkt mijn schildklier nog steeds perfect. Schildklierkanker? Maligne? Benigne? Het lijkt soms een dunne lijn. Sinds in 2010 mijn non-Hodgkin lymfoom opdook speelt mijn schildklier nog maar een onbelangrijke bijrol. Een goede les in relativeren al zeker. Ook zeker is dat als ik de ingreep niet had geweigerd ik nu zonder schildklier door het leven ging en een flinke dosis ‘radioactiviteit’ rijker was. De vraag naar hoeveel patiënten er zo zinloos worden behandeld stelt zich zelf. Al lang is duidelijk dat ook borst- en prostaatkankers, zonder behandeling, vaak heel traag of niet evolueren. Veel mannen krijgen prostaatkankers zonder enig gevaar voor hun gezondheid. Vroegtijdige behandeling kan hier leiden tot impotentie en incontinentie, bij borstkankers zelfs tot borstamputaties.

Worden artsen tijdens hun opleiding dan vooral geconditioneerd om absoluut te zoeken naar een behandeling? En om het verkopen van deze behandeling? Beter lijkt om uit te zoeken of een bepaald stadium van een aandoening wel per se dient behandeld te worden.

Links:

Een recent rapport (First page preview) The Journal of the American Medical Association (JAMA): http://jama.jamanetwork.com/article.aspx?articleID=1722196

http://www.healthnewsreview.org/2013/07/cautions-on-cancer-screening-overdiagnosis-and-overtreatment/

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22472510

Zinloze behandeling bij prostaatkanker: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23609043

Traduction en cours / Translation in progress.

+

Eén van de grootste onderzoeken gedaan naar alle gepubliceerde klinische studies over chemotherapie is dat van de Duitse epidemioloog Dr. Ulrich Abel, verbonden aan de Universiteit van Heidelberg. Dit gebeurde in 1990 en was dan ook het eerste grote onderzoek in die richting. Van de latere onderzoeken over chemotherapie zijn er blijkbaar maar weinig die hoopvoller zijn. Vooral zeldzame kankers, zoals lymfomen, leukemiën, teelbalkanker, eierstokkanker en enkele anderen lijken de laatste jaren beter behandelbaar, vooral op jonge leeftijd.

Abel nam contact op met 350 medische centra met de vraag om hem alles toe te zenden wat ze ooit gepubliceerd hadden over de toepassing van chemotherapie. Hij analyseerde bovendien opnieuw duizenden studies en artikelen die gepubliceerd werden in de meest toonaangevende medische vakbladen. Het koste hem verschillende jaren om deze informatie te verzamelen en te analyseren. Zijn epidemiologische studie werd gepubliceerd in het blad The Lancet. Ook schreef hij een boek, Cytostatic Therapy of Advanced. Epithelial Tumors: A Critique .

Hij kwam tot de conclusie dat het totale, wereldwijde aantal positieve resultaten als gevolg van chemotherapie bedroevend was. Dit omdat er eenvoudigweg nergens wetenschappelijke bewijzen beschikbaar waren voor het feit dat chemotherapie erin slaagt om “het leven van patiënten met de meest voorkomende organische kankers op noemenswaardige wijze te verlengen”. Ook benadrukte hij dat chemotherapie er zelden in slaagt om de levenskwaliteit te verbeteren en beschrijft het als een wetenschappelijke kwelling. Hij stelt dat ten minste 80% van de chemotherapie die in de wereld wordt toegepast bij uitgezaaide orgaankankers geen enkel nut heeft.

Meer dan twintig jaar later is is er nog altijd geen verband tussen ‘response’ betekend het krimpen van de tumor, -wat de artsen zien als rechtvaardiging voor chemotherapie- en een langere levensduur aangetoond.

Links:

Artikel Der Spiegel 1990: http://www.encognitive.com/node/4361

Publicatie Pubmed: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1339108

 

Traduction en cours / Translation in progress.

Wetenschappers van het Fred Hutchinson Cancer Research Center in Seattle, hebben in een recent onderzoek ontdekt dat gezonde cellen die beschadigd zijn door chemotherapie een eiwit genaamd WNT16B uitscheiden dat het overleven van de kankercel vergroot. “De stijging van WNT16B is geheel onverwacht “, aldus Peter Nelson, één van de onderzoekers.

Volgens dit schokkend onderzoek kan dus chemotherapie, lang beschouwd als de meest effectieve antikanker behandeling, in feite kanker verergeren, Deze uiterst agressieve therapie, die zonder onderscheid zowel kankercellen als gezonde cellen doodt, zou veroorzaken dat gezonde cellen een eiwit afscheiden dat de groei van de tumor en de weerstand tegen verdere behandeling ondersteunt.

De onderzoekers in Seattle maakte deze ontdekking toen ze zochten naar een verklaring waarom kankercellen zo resistent zijn in het menselijk lichaam terwijl ze gemakkelijk te doden zijn in het lab.

WNT16B, gaat een interactie aan met de nabijgelegen tumorcellen en zorgt ervoor dat ze groeien, aanvallen, en nog belangrijker, de volgende therapieën weerstaan “, zei Nelson. In behandeling van kanker reageren tumoren oorspronkelijk vaak goed, gevolgd door een snelle hergroei en dan weerstand tegen chemotherapie.

Links:

Een artikel over het onderzoek:  http://www.nydailynews.com/life-style/health/shock-study-chemotherapy-backfire-cancer-worse-triggering-tumor-growth-article-1.1129897

Publicatie Pubmed:  http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22863786

+

+

Traduction en cours / Translation in progress.

 

Cytostatica (chemotherapie) en ook radiotherapie is waarschijnlijk de reden van wat kanker in vergelijking met de meeste andere dodelijke ziektes zo akelig maakt. Deze verschrikkelijke ziekte heeft nu éénmaal een harde aanpak nodig, wordt ons nog altijd duidelijk gemaakt.

In 1946 wordt het allereerste chemotherapeuticum -Mustine/chloormethine- ontwikkeld uit mosterdgas, het gekende Yperiet. Als oorlogswapen heel efficiënt gebleken omdat het meer de bedoeling had om de tegenstanders op een gruwelijke manier uit te schakelen, dan om te doden.

Een amerikaans legerarts ontdekte bij met mosterdgas besmette patiënten dat hun celdeling gestopt was, en bedacht dat het kon gebruikt worden als behandeling voor bloedkankers. Deze groep van alkylerende cytostatica wordt nog steeds gebruikt. Ondertussen zijn er een honderdtal verschillende cytostatica in gebruik, 90% daarvan werden ontwikkeld voor 1970. De meeste nieuwe dure producten die nog steeds vandaag op de markt komen zijn dus enkel verfijnde versies van geneesmiddelen die hun slagen en falen al bewezen hebben. De patiënt is er maar weinig mee geholpen want tussen 1970 en begin jaren 90 is de kankersterfte gestegen met 5%, dit ondanks alle pogingen van de kwistige toedieningen met deze producten. Sinds de jaren 90 zijn er veel berichtgevingen die elkaar tegenspreken in verband met stijging en daling van kankersterfte.

Meer dan twintig jaar lang heb ik gedacht dat mijn chemo- en radiotherapie in 1987 ondanks de aangerichte schade zeker de moeite loonde om al die jaren kankervrij te blijven. De gevolgen waren nochtans niet van de poes, buiten mijn chemobrain is er nog onvruchtbaarheid, een maagbreuk met reflux, een verbrande slokdarm, beschadigde speekselklieren, slikproblemen, verharde en gekrompen aders en dat gezwel op mijn schildklier dat ooit kwaadaardig was. Ook werd een deel van mijn longen mee bestraald en kreeg ik jaren later een klaplong. Het vervelendste gevolg kwam dan in 2010 in de vorm van een non-Hogkin lymfoom. Nu was ik al die jaren op de hoogte van het risico voor een secundaire kanker, de andere gekende kanshebbers waren -en zijn nog steeds- leukemie en teelbalkanker.

Wil ik wel vermelden dat in 2010 mijn chemokuren veel menselijker verliepen dan in 1987. Vooral omdat de bijwerkingen, zoals de misselijkheid, vandaag veel beter kunnen onderdrukt worden. Zo wordt nu met een port-a-cath het gif rechtstreeks in het hart gespoten wat de aders spaart van vaatwandirritaties en verhardingen. Boosters, zoals corticosteroïden helpen je beter overeind blijven. Dit alles maakt dat de therapiën nu zeker gemakkelijker te doorstaan zijn, maar ze blijven wel even giftig.

Blijkt nu dat dit getransformeerd non-Hodgkin lymfoom, dat niet meer reageerde op chemokuren, wel goed reageert op een simpel en goedkoop geneesmiddel dat enkel de kankercellen vernietigd en mijn goede cellen ongemoeid laat. Ik moet het wel zelf bij een ‘betrouwbare’ bron kopen en me laten opvolgen door artsen die geen ervaring hebben met het product. Ik bevind me dus in de ideale situatie voor het ervaren van gezond wantrouwen. Ik ben dan ook lang niet de enige met goede resultaten. Is het echt zo dat het verkopen van deze dure geneesmiddelen met hun desastreuze gevolgen belangrijker is dan het genezen van de patiënt? Heel zeker is dat hoe langer ik nog zal overleven met een goede levenskwaliteit, hoe meer overtuigd ik zal zijn van de waanzin van de meeste conventionele kankertherapiën.