Archives for posts with tag: Chemotherapie

Please scroll down for English.

Na te lange verwaarlozing van dit blog voel ik me verplicht om een teken van leven te geven. Altijd betere dingen te doen dan bezig te zijn met kanker, denk ik. Het laatste jaar was er duidelijk geen behoefte toe en het is nu éénmaal een kankerblog.

Mijn gezondheid is nog steeds goed en ik leer beter met mijn medicatie om te gaan, vooral om de bijwerkingen te vermijden. Ik neem nog dagelijks 12,5 mg/kilo lichaamsgewicht. Dit 4-5 dagen/week. Om de 2-3 maanden stop ik soms enkele weken. Vorig jaar besloot ik langer te stoppen maar na een tiental weken kreeg ik terug een lymfoom in mijn onderbuik. Dit verdween weken nadat ik mijn medicatie hernomen had, net zoals vroeger al ervaren, niets nieuw. De laatste echografie van mijn abdomen en liezen gebeurde in de maand mei en toonde alles clean. Sindsdien zijn er geen lymfomen of klachten.

Na bijna 3 jaar DCA gebruik heb ik niet het gevoel dat de bijwerkingen toenemen of dat ik me aan het vergiftigen ben. Ik controleer de bijwerkingen beter en heb er mee leren leven. Ondertussen ben ik natuurlijk enkel meer overtuigd van mijn beslissing in 2011 toen ik mijn chemotherapie stopte. Volgens de artsen was ‘mijn enige kans’ een stamceltransplantatie. Toch heeft mijn huidige behandeling helemaal niets te zoeken met het compleet uitroeien van de stamcellen door middel van de meest toxische giffen die desastreus zijn voor de meeste organen.

Ik heb ondertussen ook gemerkt dat niet iedereen geholpen is met DCA. Waarom sommige mensen wel reageren en anderen niet zal misschien duidelijk zijn na het eindigen van de klinische studies in de Universiteit van Alberta. Als ze ooit eindigen. Ondanks de vorige goede resultaten zwijgt men momenteel nog in alle talen.

Iemand in mijn situatie die wil blijven leven heeft trouwens weinig boodschap aan het afwachten van een klinische studie. Voor mezelf en vele anderen zijn de resultaten al lang duidelijk.
Wat er ook van komt, zeker is dat we door toedoen van dit simpel goedkoop geneesmiddel nog verdomd goed leven.


 

 

 


After long neglect of this blog I feel obligated to give a sign of life. Always better things to do than to be busy with cancer, I guess. The last year there was clearly no need and it is a cancer blog.

My health is still good and I learn better to deal with my medication, especially to avoid the side effects. I take every day 12.5 mg/kg of body weight. This 4-5 days/week. Sometimes I stop every 2-3 months a few weeks. Last year I decided to stop longer but after more less ten weeks a new lymphoma showed up in my abdomen. This disappeared weeks after I resumed my medication, just as I experienced before, nothing new. The last medical ultrasonography of my abdomen and groins happened in the month of May and showed everything clean. Since then there are no lymphomas or complaints.

After nearly three years of DCA use I do not have the feeling that the side effects became worse neither that I’m poisoning myself. I control better the side effects and have learned to live with it.
Meanwhile, of course, I’m only more confident in my decision of 2011 when I stopped my chemotherapy. According to my doctors “my only chance” was a stem cell transplantation. Still, my current treatment has nothing to do with the complete extermination of the stem cells by the most toxic poisons that are disastrous for most organs.

Meanwhile I also have noticed that not everybody is helped with DCA. Why some people respond and others not will perhaps become clear after the ending of the clinical trials in the University of Alberta. If they ever end. Despite the previous good results they keep silence.

Someone in my situation who wants to live has little time to await the results of a clinical trial. For myself and many others the results are already clear.
Whatever happens, quite sure that by this simple inexpensive medicine we still have a damn good life.

Advertenties

 

Traduction Français en bas. / Please scroll down for English.

Uit een Australische studie gemaakt tussen 1990 en 2004 blijkt dat de voordelen van chemotherapie ons worden opgedrongen.

De auteurs van de studie -twee radiotherapeuten en een praktiserend oncoloog- concludeerde dat chemotherapie slechts een geringe bijdrage levert aan de overlevingskansen bij kanker.

Algemene overleving van kanker na allerlei behandelingen is ongeveer 63% . Op basis van de berekeningen in de studie is de bijdrage van chemotherapie aan overleving geschat op 2,3% in Australië en 2,1% in de Verenigde Staten.

Om de voortzetting van de financiering en beschikbaarheid van deze toxische geneesmiddelen te rechtvaardigen is een grondige evaluatie van de kosteneffectiviteit en de impact op de levenskwaliteit dringend gewenst, volgens de onderzoekers.

.
.
.
L’étude a été publiée par le journal Clinical Oncology et menée par trois fameux oncologues australiens, le Pr Graeme Morgan du Royal North Shore Hospital de Sydney, le Pr Robyn Ward de l’Université de New South Wales-St. Vincent’s Hospital et le Dr Michael Barton, membre de la Collaboration for Cancer Outcomes Research and Evaluation du Liverpool Health Service à Sydney.

Leur travail minutieux est basé sur l’analyse des résultats de toutes les études contrôlées en double aveugle menées en Australie et aux États-Unis, concernant la survie de 5 ans mise au crédit de la chimiothérapie chez les adultes durant la période de janvier 1990 à janvier 2004, soit un total de 72 964 patients en Australie et de 154 971 aux États-Unis, tous traités par chimiothérapie. Les auteurs ont délibérément opté pour une estimation optimiste des bénéfices, mais malgré cette précaution, leur publication prouve que la chimiothérapie ne contribue qu’à un peu plus de 2% à la survie des patients après 5 ans, soit 2,3% en Australie, et 2,1% aux États-Unis.

.
.
.
An Australian study suggests that the benefits of chemotherapy have been oversold. Overall cancer survival, following all kinds of treatment, is approximately 63%. Based on the calculations in the study the contribution of chemotherapy to adult survival from cancer was estimated to be 2.3% in Australia and 2.1% in the USA. The authors, two of whom are radiation oncologists, but one of whom is a practicing professor of medical oncology, concluded that ‘chemotherapy only makes a minor contribution to cancer survival’ and ‘to justify the continued funding and availability of drugs used in cytotoxic chemotherapy, a rigorous evaluation of the cost-effectiveness and impact on quality of life is urgently required’

Links:

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15630849

http://www.australianprescriber.com/magazine/29/1/2/3

http://lesmoutonsenrages.fr/2014/01/26/la-verite-tres-indesirable-sur-la-chimiotherapie/#more-57447

.
.

 

Traduction en cours / Translation in progress.

Wetenschappers van het Fred Hutchinson Cancer Research Center in Seattle, hebben in een recent onderzoek ontdekt dat gezonde cellen die beschadigd zijn door chemotherapie een eiwit genaamd WNT16B uitscheiden dat het overleven van de kankercel vergroot. “De stijging van WNT16B is geheel onverwacht “, aldus Peter Nelson, één van de onderzoekers.

Volgens dit schokkend onderzoek kan dus chemotherapie, lang beschouwd als de meest effectieve antikanker behandeling, in feite kanker verergeren, Deze uiterst agressieve therapie, die zonder onderscheid zowel kankercellen als gezonde cellen doodt, zou veroorzaken dat gezonde cellen een eiwit afscheiden dat de groei van de tumor en de weerstand tegen verdere behandeling ondersteunt.

De onderzoekers in Seattle maakte deze ontdekking toen ze zochten naar een verklaring waarom kankercellen zo resistent zijn in het menselijk lichaam terwijl ze gemakkelijk te doden zijn in het lab.

WNT16B, gaat een interactie aan met de nabijgelegen tumorcellen en zorgt ervoor dat ze groeien, aanvallen, en nog belangrijker, de volgende therapieën weerstaan “, zei Nelson. In behandeling van kanker reageren tumoren oorspronkelijk vaak goed, gevolgd door een snelle hergroei en dan weerstand tegen chemotherapie.

Links:

Een artikel over het onderzoek:  http://www.nydailynews.com/life-style/health/shock-study-chemotherapy-backfire-cancer-worse-triggering-tumor-growth-article-1.1129897

Publicatie Pubmed:  http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22863786

+

+

Traduction en cours / Translation in progress.

 

Cytostatica (chemotherapie) en ook radiotherapie is waarschijnlijk de reden van wat kanker in vergelijking met de meeste andere dodelijke ziektes zo akelig maakt. Deze verschrikkelijke ziekte heeft nu éénmaal een harde aanpak nodig, wordt ons nog altijd duidelijk gemaakt.

In 1946 wordt het allereerste chemotherapeuticum -Mustine/chloormethine- ontwikkeld uit mosterdgas, het gekende Yperiet. Als oorlogswapen heel efficiënt gebleken omdat het meer de bedoeling had om de tegenstanders op een gruwelijke manier uit te schakelen, dan om te doden.

Een amerikaans legerarts ontdekte bij met mosterdgas besmette patiënten dat hun celdeling gestopt was, en bedacht dat het kon gebruikt worden als behandeling voor bloedkankers. Deze groep van alkylerende cytostatica wordt nog steeds gebruikt. Ondertussen zijn er een honderdtal verschillende cytostatica in gebruik, 90% daarvan werden ontwikkeld voor 1970. De meeste nieuwe dure producten die nog steeds vandaag op de markt komen zijn dus enkel verfijnde versies van geneesmiddelen die hun slagen en falen al bewezen hebben. De patiënt is er maar weinig mee geholpen want tussen 1970 en begin jaren 90 is de kankersterfte gestegen met 5%, dit ondanks alle pogingen van de kwistige toedieningen met deze producten. Sinds de jaren 90 zijn er veel berichtgevingen die elkaar tegenspreken in verband met stijging en daling van kankersterfte.

Meer dan twintig jaar lang heb ik gedacht dat mijn chemo- en radiotherapie in 1987 ondanks de aangerichte schade zeker de moeite loonde om al die jaren kankervrij te blijven. De gevolgen waren nochtans niet van de poes, buiten mijn chemobrain is er nog onvruchtbaarheid, een maagbreuk met reflux, een verbrande slokdarm, beschadigde speekselklieren, slikproblemen, verharde en gekrompen aders en dat gezwel op mijn schildklier dat ooit kwaadaardig was. Ook werd een deel van mijn longen mee bestraald en kreeg ik jaren later een klaplong. Het vervelendste gevolg kwam dan in 2010 in de vorm van een non-Hogkin lymfoom. Nu was ik al die jaren op de hoogte van het risico voor een secundaire kanker, de andere gekende kanshebbers waren -en zijn nog steeds- leukemie en teelbalkanker.

Wil ik wel vermelden dat in 2010 mijn chemokuren veel menselijker verliepen dan in 1987. Vooral omdat de bijwerkingen, zoals de misselijkheid, vandaag veel beter kunnen onderdrukt worden. Zo wordt nu met een port-a-cath het gif rechtstreeks in het hart gespoten wat de aders spaart van vaatwandirritaties en verhardingen. Boosters, zoals corticosteroïden helpen je beter overeind blijven. Dit alles maakt dat de therapiën nu zeker gemakkelijker te doorstaan zijn, maar ze blijven wel even giftig.

Blijkt nu dat dit getransformeerd non-Hodgkin lymfoom, dat niet meer reageerde op chemokuren, wel goed reageert op een simpel en goedkoop geneesmiddel dat enkel de kankercellen vernietigd en mijn goede cellen ongemoeid laat. Ik moet het wel zelf bij een ‘betrouwbare’ bron kopen en me laten opvolgen door artsen die geen ervaring hebben met het product. Ik bevind me dus in de ideale situatie voor het ervaren van gezond wantrouwen. Ik ben dan ook lang niet de enige met goede resultaten. Is het echt zo dat het verkopen van deze dure geneesmiddelen met hun desastreuze gevolgen belangrijker is dan het genezen van de patiënt? Heel zeker is dat hoe langer ik nog zal overleven met een goede levenskwaliteit, hoe meer overtuigd ik zal zijn van de waanzin van de meeste conventionele kankertherapiën.