Archives for posts with tag: Radiotherapie

 

Traduction en cours / Translation in progress.

Het was ergens in 2007 toen er een gezwel verscheen op mijn schildklier. Eerst effe naar 1987. Ter behandeling van mijn Hodgkin lymfoom ben ik toen bestraald geweest op mijn borst, oksels en in de hals. Voor de bestraling in de hals werd er een masker met twee zijflappen gemaakt waarmee ik dan dagelijks op een bank werd vastgeschroefd om dezelfde positie te verzekeren. Op de hals van dit masker was een loden blokje bevestigd dat moest dienen ter bescherming van mijn schildklier. Het is geweten dat dit het meest gevoelige orgaan is aan radioactieve straling, daarvoor dus deze voorzorgsmaatregelen. Ik weet niet of er vandaag betere mogelijkheden bestaan om de schildklier te beschermen maar de bestralingen gebeuren zeker veel preciezer, waardoor het meebestralen van de schildklier beter kan vermeden worden.

Toen in 2007 een biopsie aantoonde dat het gezwel kwaadaardig was kwam het dus niet als een verrassing. Een ingreep was hoogst noodzakelijk werd me verteld. Mijn schildklier zou chirurgisch verwijderd worden, gevolgd door een therapie met radioactief jodium (RAI) om de resterende kankercellen te vernietigen. Achteraf zou levenslange, dagelijkse inname van tabletten schildklierhormoon, dienen ter vervanging van mijn schildklier. Omdat ik van het gezwel helemaal geen hinder had en vooral omdat mijn schildklier nog perfect werkte besloot ik om af te zien van deze ingreep en met opvolging af te wachten hoe het zou evolueren.

Alle middelen om me te overtuigen tot een ingreep werden bovengehaald. Mijn afwachtende houding werd omschreven als dat het de kans op genezing drastisch zou verkleinen. Als dat ik achteraf misschien niet meer zou kunnen geholpen worden.

Toen er enkele weken later een nieuwe biopsie gebeurde bleek het resultaat goedaardig. Ondertussen, bijna 7 jaar later, is het gezwel niets veranderd en werkt mijn schildklier nog steeds perfect. Schildklierkanker? Maligne? Benigne? Het lijkt soms een dunne lijn. Sinds in 2010 mijn non-Hodgkin lymfoom opdook speelt mijn schildklier nog maar een onbelangrijke bijrol. Een goede les in relativeren al zeker. Ook zeker is dat als ik de ingreep niet had geweigerd ik nu zonder schildklier door het leven ging en een flinke dosis ‘radioactiviteit’ rijker was. De vraag naar hoeveel patiënten er zo zinloos worden behandeld stelt zich zelf. Al lang is duidelijk dat ook borst- en prostaatkankers, zonder behandeling, vaak heel traag of niet evolueren. Veel mannen krijgen prostaatkankers zonder enig gevaar voor hun gezondheid. Vroegtijdige behandeling kan hier leiden tot impotentie en incontinentie, bij borstkankers zelfs tot borstamputaties.

Worden artsen tijdens hun opleiding dan vooral geconditioneerd om absoluut te zoeken naar een behandeling? En om het verkopen van deze behandeling? Beter lijkt om uit te zoeken of een bepaald stadium van een aandoening wel per se dient behandeld te worden.

Links:

Een recent rapport (First page preview) The Journal of the American Medical Association (JAMA): http://jama.jamanetwork.com/article.aspx?articleID=1722196

http://www.healthnewsreview.org/2013/07/cautions-on-cancer-screening-overdiagnosis-and-overtreatment/

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22472510

Zinloze behandeling bij prostaatkanker: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23609043

Advertenties

 

Traduction en cours / Translation in progress.

Wetenschappers van het Fred Hutchinson Cancer Research Center in Seattle, hebben in een recent onderzoek ontdekt dat gezonde cellen die beschadigd zijn door chemotherapie een eiwit genaamd WNT16B uitscheiden dat het overleven van de kankercel vergroot. “De stijging van WNT16B is geheel onverwacht “, aldus Peter Nelson, één van de onderzoekers.

Volgens dit schokkend onderzoek kan dus chemotherapie, lang beschouwd als de meest effectieve antikanker behandeling, in feite kanker verergeren, Deze uiterst agressieve therapie, die zonder onderscheid zowel kankercellen als gezonde cellen doodt, zou veroorzaken dat gezonde cellen een eiwit afscheiden dat de groei van de tumor en de weerstand tegen verdere behandeling ondersteunt.

De onderzoekers in Seattle maakte deze ontdekking toen ze zochten naar een verklaring waarom kankercellen zo resistent zijn in het menselijk lichaam terwijl ze gemakkelijk te doden zijn in het lab.

WNT16B, gaat een interactie aan met de nabijgelegen tumorcellen en zorgt ervoor dat ze groeien, aanvallen, en nog belangrijker, de volgende therapieën weerstaan “, zei Nelson. In behandeling van kanker reageren tumoren oorspronkelijk vaak goed, gevolgd door een snelle hergroei en dan weerstand tegen chemotherapie.

Links:

Een artikel over het onderzoek:  http://www.nydailynews.com/life-style/health/shock-study-chemotherapy-backfire-cancer-worse-triggering-tumor-growth-article-1.1129897

Publicatie Pubmed:  http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22863786

+

+

Traduction en cours / Translation in progress.

 

Cytostatica (chemotherapie) en ook radiotherapie is waarschijnlijk de reden van wat kanker in vergelijking met de meeste andere dodelijke ziektes zo akelig maakt. Deze verschrikkelijke ziekte heeft nu éénmaal een harde aanpak nodig, wordt ons nog altijd duidelijk gemaakt.

In 1946 wordt het allereerste chemotherapeuticum -Mustine/chloormethine- ontwikkeld uit mosterdgas, het gekende Yperiet. Als oorlogswapen heel efficiënt gebleken omdat het meer de bedoeling had om de tegenstanders op een gruwelijke manier uit te schakelen, dan om te doden.

Een amerikaans legerarts ontdekte bij met mosterdgas besmette patiënten dat hun celdeling gestopt was, en bedacht dat het kon gebruikt worden als behandeling voor bloedkankers. Deze groep van alkylerende cytostatica wordt nog steeds gebruikt. Ondertussen zijn er een honderdtal verschillende cytostatica in gebruik, 90% daarvan werden ontwikkeld voor 1970. De meeste nieuwe dure producten die nog steeds vandaag op de markt komen zijn dus enkel verfijnde versies van geneesmiddelen die hun slagen en falen al bewezen hebben. De patiënt is er maar weinig mee geholpen want tussen 1970 en begin jaren 90 is de kankersterfte gestegen met 5%, dit ondanks alle pogingen van de kwistige toedieningen met deze producten. Sinds de jaren 90 zijn er veel berichtgevingen die elkaar tegenspreken in verband met stijging en daling van kankersterfte.

Meer dan twintig jaar lang heb ik gedacht dat mijn chemo- en radiotherapie in 1987 ondanks de aangerichte schade zeker de moeite loonde om al die jaren kankervrij te blijven. De gevolgen waren nochtans niet van de poes, buiten mijn chemobrain is er nog onvruchtbaarheid, een maagbreuk met reflux, een verbrande slokdarm, beschadigde speekselklieren, slikproblemen, verharde en gekrompen aders en dat gezwel op mijn schildklier dat ooit kwaadaardig was. Ook werd een deel van mijn longen mee bestraald en kreeg ik jaren later een klaplong. Het vervelendste gevolg kwam dan in 2010 in de vorm van een non-Hogkin lymfoom. Nu was ik al die jaren op de hoogte van het risico voor een secundaire kanker, de andere gekende kanshebbers waren -en zijn nog steeds- leukemie en teelbalkanker.

Wil ik wel vermelden dat in 2010 mijn chemokuren veel menselijker verliepen dan in 1987. Vooral omdat de bijwerkingen, zoals de misselijkheid, vandaag veel beter kunnen onderdrukt worden. Zo wordt nu met een port-a-cath het gif rechtstreeks in het hart gespoten wat de aders spaart van vaatwandirritaties en verhardingen. Boosters, zoals corticosteroïden helpen je beter overeind blijven. Dit alles maakt dat de therapiën nu zeker gemakkelijker te doorstaan zijn, maar ze blijven wel even giftig.

Blijkt nu dat dit getransformeerd non-Hodgkin lymfoom, dat niet meer reageerde op chemokuren, wel goed reageert op een simpel en goedkoop geneesmiddel dat enkel de kankercellen vernietigd en mijn goede cellen ongemoeid laat. Ik moet het wel zelf bij een ‘betrouwbare’ bron kopen en me laten opvolgen door artsen die geen ervaring hebben met het product. Ik bevind me dus in de ideale situatie voor het ervaren van gezond wantrouwen. Ik ben dan ook lang niet de enige met goede resultaten. Is het echt zo dat het verkopen van deze dure geneesmiddelen met hun desastreuze gevolgen belangrijker is dan het genezen van de patiënt? Heel zeker is dat hoe langer ik nog zal overleven met een goede levenskwaliteit, hoe meer overtuigd ik zal zijn van de waanzin van de meeste conventionele kankertherapiën.